Van zero to hero (tekstpagina)

Hoe de struggle van Willem leidde tot de ontwikkeling van de LEX app

“Als je ziet hoeveel zelfvertrouwen en plezier een app als LEX kan geven aan een jongen die eerder gepest werd, dan krijg je daar als productmanager wel een kick van!’ Productmanager Anneke Wijtvliet vertelt over het idee om een voorlees-app te ontwikkelen.

“Inmiddels is het alweer zo’n 5, 6 jaar geleden dat we met het idee voor de LEX app kwamen. Daar zit wel een bijzonder verhaal achter. Zo waren we een keer, ik en nog een andere collega-productmanager, op bezoek bij het Merlet College in Grave. We zaten achterin de klas van Willem, bij Engelse les, havo 4. Dat doen we wel vaker om te zien hoe onze eigen producten in de praktijk worden gebruikt. 

Wat ons meteen al opviel was de pikorde in die klas. Zo had je een paar luidruchtige jongens die voortdurend het hoogste woord hadden, waarvan Stijn de grootste mond had, gevolgd door een grote groep meelopers. En dan nog een paar einzelgängers, waaronder Willem. 

Willem was heel duidelijk het pispaaltje. En dat werd heel ongemakkelijk merkbaar toen de les goed en wel begonnen was en de leerlingen aan de slag moesten met hun tekstboeken en werkboeken. Maar Willem heeft dyslexie en hij werkte met de gesproken boeken van Dedicon op een laptop. We dachten in eerste instantie ‘O, dat gaat goed! Dat werkt lekker voor Willem.’ Maar ons optimisme verdween al snel toen bleek dat de batterij van zijn laptop leeg was en zijn laptop aan de stroom moest. Geen ramp zou je denken… behalve wanneer de stopcontacten in het klaslokaal op zes meter afstand zitten. Dus Willem moest een haspel afrollen. Dat ding sjouwde hij iedere dag met zich mee naar school, samen met al zijn andere spullen.

En je voelt ‘m al aankomen… Dat haspeltje gaf natuurlijk voer voor de pestkoppen in de klas om er allerlei kleinerende opmerkingen over te maken. En van de leerkracht hoorden we dat dit dag in, dag uit gebeurde. Soms leidde het zelfs tot fysiek geweld. Schoppen en slaan en zo… Jaaa, daar waren we wel even stil van. Dat ‘onze’ gesproken boeken een dermate stigmatiserende uitwerking zouden kunnen hebben, dat hadden we natuurlijk nooit voorzien!

Dat moest dus anders! En heel snel ook! Het grote vraagstuk was: Hoe kunnen leerlingen met dyslexie altijd en overal hun gesproken schoolboeken beluisteren, zonder dat ze last hebben van allerlei technische beperkingen van het apparaat waarop de schoolboeken staan? 

Diezelfde dag nog hadden we een team samengesteld om hiervoor een oplossing te bedenken. En binnen een paar weken was er een prototype ontwikkeld: de voorlees-app LEX waarmee je je schoolboeken op je telefoon kunt afspelen. Dit prototype hebben we met Willem getest, tijdens Engelse les in het bijzijn van dezelfde klas. Heel spannend vonden we dat! En uitgerekend Stijn vroeg aan Willem of hij die app ook eens mocht proberen. Sterker nog, die jongen was eigenlijk stik jaloers! Want op school geldt de regel dat leerlingen in de klas geen smartphones bij zich mogen hebben. En die regel gold dus niet meer voor Willem! Op het laatst hoorden we Stijn nog zeggen: ‘Shit, ik wou dat ik ook dyslexie had.’ Een mooier compliment konden wij als productmanagers natuurlijk niet krijgen!

Eigenlijk kunnen we wel stellen dat Willem van 'zero to hero' is gegaan. Hij kreeg weer zelfvertrouwen, kreeg vrienden, hij had zelfs plezier in school. Laatst kreeg ik nog een mailtje van Willem, waarin hij vertelde dat hij zijn Havo-diploma had gehaald en nu Fysiotherapie studeert. Geweldig, toch? 

Inmiddels gebruiken per jaar zo’n 2.000 leerlingen  gesproken schoolboeken op dezelfde manier als Willem. En het mooie daarvan is dat dat niet alleen leerlingen met dyslexie zijn. Ook veel blinde en slechtziende leerlingen gebruiken de voorleesapp LEX.”